Fietsen voorbij de horizon

Maand: maart 2026 (Pagina 2 van 3)

Langs de Southern Alps

We trekken de deur van onze motelkamer dicht en maken nog wat foto’s van de auto’s van onze buren.

Gisterenavond laat zijn de overige kamers gevuld met eigenaren van oldtimers – uit het Noorder Eiland. Ze trekken met elkaar een week rond op het Zuider Eiland in hun retro wagens. 

We verlaten Ross en rijden met een lekker gangetje richting de kust. De zon komt er bij en wat er aan wind is, waait in onze rug.

Na een kilometer of zes verlaten we hwy 6 en rijden op een gravelroad die min of meer parallel aan de highway loopt. Daar is het heerlijk rustig fietsen, incidenteel rijdt ons een auto tegemoet. Heel geleidelijk komen er bergen in zicht met besneeuwde toppen. Een prachtig gezicht. We rijden langs Mount Adams, een van de hogere bergen van de Southern Alps.

We komen weer terug op hwy 6 en passeren Lake Ianthe. Daar gaan we even pauzeren en foto’s maken. Lake Ianthe is een van de ‘control points’ van de Tour Aotearoa (vergelijkbaar met de stempelkaart bij de Elfstedentocht). In dit geval is het control point 22. We hebben ze bijna allemaal tot nu toe. 

We rijden door tot het plaatsje Hari Hari. Zo’n naam blijft je altijd bij. Hari Hari is precies één straat groot. Wel met een café waar we heerlijk koffie met een muffin nemen. Hiermee krijgen we genoeg ‘carbs’ binnen om de klim naar Mount Hercules aan te kunnen. Onderweg in de klim gaan de jassen weer uit. Gestaag komen we aan op de top. Daarna weer de jassen aan voor de heerlijke afdaling met haarspeldbochten. We blijven op de hwy 6. De weg gaat glooiend op en neer.

Aangekomen in Whataroa hebben we er 77 km op zitten. Het is drie uur en we vinden het eigenlijk wel genoeg voor vandaag. De campground is achter het oudste hotel van het dorp. Een en al vergane glorie. Er zijn nog kamers vrij en zijn vanavond als enigen in het hotel. Het is hier warm en droog. De douche werkt en is schoon. In de huiskamer/eetkamer hebben we Wifi. We blijven alleen achter in het hotel. Aan een receptie doen ze hier niet. 

Volgens Constance, de dochter van de eigenaresse, is het hier in het dorp erg veilig. Nooit een inbraak of geweld. Eveneens zijn hier prachtige zonsondergangen vertelt ze. We zullen er voor gaan zitten, al is er wel wat bewolking. We gaan het zien (of niet). Het slapen zal toch wel lukken.

Fox Hills

Wat hebben Omoeroa Saddle, Waikukupa Saddle en Cook Saddle met elkaar te maken? Samen vormen ze de Fox Hills tussen Franz Josef en Fox Glacier. Daar eindigt de rit voor vandaag. We starten vanuit Whataroa en rijden door een bijna vlak landschap aan de voet van de bergen van het Westland Tai Poutini National Park. Dat schiet lekker op. We komen langs Lake Wahapo waar de restanten staan van het Kahikatea bos. De kahikatea (Dacrycarpus dacrydioides) is de hoogste inheemse boom van het land. Er resteert nog maar 2% van deze bossen in New Zealand.

Via een slingerpaadje door het regenwoud bereiken we Franz Josef.

Het toeristenoord bij uitstek voor een bezoekje aan een gletsjer per helikopter. Overal staan campers en bussen geparkeerd. We hebben geluk dat we onze koffie met schuimgebak kunnen scoren.

Na Franz Josef kunnen we aan de bak. Het is nog 16 kilometer te gaan door de Fox Hills. Al die kilometers is de route bochtig en auto’s wordt geadviseerd om niet harder dan 35 te rijden. De eerste en langste klim is achteraf de makkelijkste. Die tikt de 8 % aan. Het wordt wel steeds frisser als we hoger komen. De jas gaat aan in de afdaling. Als we beneden zijn steken we de Oemaroa River over.

Na een brug begint altijd weer een klim. De Waikukupa Saddle is nog wat steiler. Gelukkig gaat het vakantieverkeer netjes om ons heen. Al zal een enkeling ons wel vervloeken als hij bergop in de remmen moet voor een tegenligger. Ondanks de gunstige weersverwachting begint het wat te miezeren. Niet echt erg, want het is warm zat tijdens het klimmen. We duiken weer naar beneden en houden de auto’s achter ons. In de haarspeldbochten zijn wij sneller dan de campers.

Na de afdaling komt direct Cook Saddle er achter aan. Niet echt leuk om 12 % als laatste berg te doen en ondertussen de regen met bakken naar beneden komt. Dat koelt wel heel hard af. Boven op de top gaat het natte spul uit en de regenjassen aan. Afdalen is dan geen lolletje. We stormen Fox Glacier binnen. Zal je altijd zien. Het is gestopt met regenen. Vlug onder de warme douche en de Fox Hills zijn geschiedenis.

Gletsjer

We onderbreken de fietsreis voor een dagje met andere activiteiten. Hoofddoel is een bezoek aan de gletsjer. Dat kunnen we lopend doen, maar op een fiets zonder bagage gaat het toch wat makkelijker. We kiezen een fietspaadje door het bos, in plaats van de gewone weg, en komen uit aan de verkeerde kant van de Fox River. We staan aan de oever bij de restanten van de oude weg. Deze is grotendeels weg geslagen bij extreme overstromingen in 2017. We lopen op de rand van het asfalt en hebben het gevoel dat de resten van weg ook zo onder onze voeten verdwijnen in de diepte. Je doet wat voor een foto.

Een kilometer verder kunnen we de rivier oversteken en dan is het drie kilometer klimmen naar het uitzichtpunt. Wat gaat dat makkelijk zonder bagage.

De laatste 400 meter moeten we lopen naar het uitzichtpunt. De gletsjer heeft zich de laatste jaren snel terug getrokken. In de verte aanschouwen we de ijsvlakte. Voor ons zien we een grijze smalle waterstroom door een enorme steenvlakte stromen.

Het is de topattractie van het dorp en wordt door veel toeristen bezocht, maar we hebben wel indrukwekkender gletsjers gezien. Als we terugkeren in het dorp zien we Mike en Cindy.

Die kennen we nog van Pouto Point en de ferry naar Parakai. Leuk om hen weer te zien en een hapje mee te eten. Kunnen we ervaringen uitwisselen. Het is een mooi dagje om ons lichaam wat rust te gunnen. De conditie is goed en we hebben geen klachten, maar een korte onderbreking kan geen kwaad. En we doen de was. Daar zijn we wel aan toe. De lucht van onze kleding is voor omstanders, zo te zeggen, ‘unpleasant’.

Na het eten maken een nachtwandeling over de Minnehaha Walk. Langs het pad krioelt het van de glimwormen en we zien twee blauwe paddestoelen.
We kunnen morgen fris op pad en een bezoek aan de gletsjer is niet meer nodig.

Troosteloos

De regen klettert op het dak wanneer de wekker gaat. We weten dat het blijft regenen tot in de middag. De bui drijft langzaam naar het noorden. Hoe eerder we starten hoe sneller we onder de regen door zijn. In theorie klopt het wel, alleen kleurt de hele westkust bijna blauw, rood en geel op de regenradar. We ontbijten lang en zien wel wanneer we vertrekken. Tot onze verrassing is het rond negen uur droog. We haken de tassen aan de fiets en gaan op pad. De fietsomstandigheden zijn verder prima. Alleen maar asfalt en een weg waar we al drie dagen op rijden. De route is niet moeilijk en we gaan meer meters naar beneden dan omhoog. We gaan richting de kust. Het is een leeg gebied qua bedrijvigheid. Langs de weg staat een bord dat de eerstvolgende 120 km geen benzine verkrijgbaar is. We zoeven over het asfalt, passeren de brug van de Fox River en dan gaat de regen los. Er is nauwelijks wind tussen de bomen en het komt recht naar beneden. Ook met de regenpakken aan zijn we doorweekt. Doortrappen houdt ons warm. Ondertussen komt het camperverkeer op gang en ook daarvan krijgen we de volle laag aan water over ons heen. Het zicht is waardeloos, vooral met een bril op, en we zijn blij met onze flashlights achter op de fiets.
Er is één stop onderweg na 45 km bij Bruce Bay. Meestal stoppen we veel vaker maar in dit hondenweer worden we alleen maar koud. Doorfietsen dus. Alleen voor de verplichte tien uur foto wordt een uitzondering gemaakt. We verheugen ons op koffie met veel toegevoegde suikers. En natuurlijk op een ruimte waar we even droog en warm kunnen zitten en bijkomen. We naderen na flink doortrappen de kust.

Er liggen enorme rotsblokken langs de kant van de weg, waar de golven van de Tasmanzee over heen slaan. Aan het einde van het rechte stuk doemt de koffietent op en aan de andere kant van de weg is een openbaar toilet. Koffietent is wat overdreven. Er staat een aanhangwagen met een luifel.

Troostelozer kan het niet worden. De koffie en muffins zijn goed, maar de enige mogelijkheid voor ons en een tiental fietsers die na ons komen is schuilen onder de luifel. We proppen de muffin naar binnen, gieten de koffie achterover en doen een plas. Daarna fietsen we meteen weer door. Stilstaan betekent koud worden. We rijden in een ruk door naar onze lodge. Ondertussen passeren we de dame die eerste ligt in de TA challenge. Het tempo zit er echt goed in. Onze theorie van de ochtend klopt. Als we aankomen bij de lodge bij Lake Paringa stopt de regen. We wringen ons uit, hangen de kleding te drogen en hebben de hele middag voor ons zelf. Tevreden over een nieuw snelheidsrecord en met de wetenschap dat morgen de zon weer schijnt.

Lake Paringa

Tussenstops

Het is een beetje schipperen met de afstanden en de fourage. Gisteren bij Lake Paringa waren we al aangewezen op onze eigen voorraad. Voor het eerst zaten we aan een gevriesdroogde maaltijd die we op smaak brachten met gekookt water. Eten uit een zakje zogezegd.

Vandaag is er ook niets te happen en snacken onderweg. De fietstassen zijn gelukkig nog niet leeg. We hebben eten genoeg voor onderweg. Heuvel op, heuvel af rijden we weer tussen de groene muur naar het zuidwesten. Opeens is er een opening tussen het groen en staan we op Knights Point Lookout. Kijken we weer uit over de Tasmanzee. Tevens is dit de plaats waar in 1965 de Paringa-Haast regio werd verbonden met het Westland en Otago via de Haast Pass. Uiteraard hoort daar een monument bij.

We vullen onze magen en gaan verder naar Ship Creek. Staan we via een boardwalk weer op het strand van de Tasmanzee.

De kracht van de golven blijft indrukwekkend. Op het strand liggen tientallen aangespoelde bomen.

Landinwaarts maken we een korte wandeltocht door Kahikatea Swamp Forest. Er staan enorme lange bomen met een bijzondere kruin. Echt de moeite waard om te bekijken. Wandelen maakt hongerig. De voorraad in de fietstassen slinkt nog verder.

We spreken twee Nederlanders die een jaar op wereldreis zijn op de fiets. Mooi om elkaars ervaringen te delen. Met elkaar op fietsen zit er niet in. Zij gaan naar het noorden en wij de andere kant op. 

We hijsen ons weer op de fiets. De wind trekt fors aan en in een open vlakte trappen we vol tegen de wind naar Haast. Ondertussen halen we een deelnemer aan de challenge in. Hij heeft last van zijn knie en is blij dat hij kan aanhaken. Er staat zoveel wind dat we met moeite de 12 km/u halen. 

De laatste stop is op de brug over de Haast River. Een eenbaansbrug met twee passeervakken. De brug is ongeveer een kilometer lang. Het waait er zo hard dat ik moet oppassen dat mijn fototoestel/telefoon niet weg waait. Vanaf de brug draait de weg naar het oosten. Eindelijk wind in de rug. Dan is het maar een kort stukje naar onze laatste stop van de dag in Haast.

Haast Pass

Het wordt klimmen. En niet zo een klein beetje ook. De Haast Pass staat op het programma. Deze verbindt de regio’s West Coast en Otiga met elkaar. Het is de laagste overgang over de Southern Alps. Dat kan wel zo zijn maar we moeten er over heen. We vertrekken gelijktijdig met Cindy, Mike en Julia. Ieder rijdt in eigen tempo, maar we zien elkaar tijdens de tussenstops. De aanloop naar de pass is onregelmatig en uiteindelijk zijn we na 45 km 100 meter hoger. Maar wel al 300 hoogtemeters gefietst.

Ondertussen rijden we langs de Haast River die geleidelijk aan steeds smaller wordt. Het is een fantastisch gezicht om de rivier tussen de bergen door te zien stromen. Ondertussen wordt deze gevoed door kreken en watervallen die van de omliggende bergen stromen.

We pauzeren met z’n vijven bij Pleasant Flat. Het laatste stukje vals plat. Daarna begint de echte klim. In de vooraf bestudeerde hoogteprofielen zouden we maximaal 8,8 % stijgen. Die hoogteprofielen kunnen de prullenbak in. We krijgen 12 – 15 % te verwerken. Campervans en toeristenbussen sukkelen achter ons aan tot we een inham vinden waar ze ons kunnen passeren. Een paar kilometer voor de top vlakt het gelukkig af. Uiteindelijk ligt de top op 576 meter (op mijn gps).

De jasjes gaan aan voor de afdaling en we knallen naar beneden. Het uitzicht is anders. De groene muren zijn weg.

We zien de Makarora River door het landschap slingeren en de kleuren zijn prachtig. Na een kilometer of vijf is het daalfeest weer voorbij. Daarna gaat het weer op en neer naar Makarora.

Daar staat ons biertje klaar. Monteith’s West Coastin’ Haze (in een Heineken glas). De Haast Pass kunnen we afvinken.

Langs de meren

We zijn in een totaal andere omgeving. Was het voornamelijk regenwoud, nu is het een veel drogere omgeving. De palmbomen zijn verdwenen. Het water is er nog steeds. Wij rijden naar het zuiden langs de Makarora River, door het gelijknamige dal en naar het meer dat ook zo heet. Het dal is enorm breed met prachtige bergen met niet alleen bomen maar ook wat dorre grasvlakten.

Wanneer de zon er op schijnt, in combinatie met het blauwe water is het genieten van het uitzicht. Ondertussen gaat het langs de bergen weer heuveltje op, heuveltje af. En dat met de wind vol in de rug. Het lijkt wel of een enorme bladblazer ons tussen de bergen vooruitduwt.

Halverwege Hāwea steken we The Neck over waardoor we ineens langs Hāwea Lake rijden. Het uitzicht blijft net zo mooi. Alleen moeten we nu naar links kijken in plaats van naar rechts.

We zien Cindy weer terug, zonder Mike. Die is ze kwijt. Met wat communicatie via onze New Zealand sim vinden we hem weer terug.
Na Hāwea gaan we weer eens gravelen. Na 6 dagen en ruim 400 km zijn we eindelijk van hwy 6 af.

We volgen een smal pad, Hāwea River Track, langs de snel stromende, diep blauwe rivier. Vlak voor Albert Town steken we swing bridge over. Deze is te smal en wiebelig om over heen te fietsen. Ondertussen passeren onder ons een paar kanoërs met grote snelheid. Dat lijkt ons ook wel wat om te doen.

De trail gaat na Albert Town door, maar nu onder de naam Outlet Trail. Deze voert ons langs de Clutha River naar Lake Wanaka. De ene keer is het een heerlijke ondergrond, dan weer stuiteren we over de keien. Hadden we de banden maar wat zachter moeten zetten. Ondertussen blijft het opletten, een keertje verkeerd sturen en je ligt een paar meter lager.

Aan het einde van de track ligt Wanaka. Een waar toeristenoord. Daar kunnen we eindelijk weer geld pinnen. Dat was langs hwy 6 wel een probleem. Overnachten doen we vanavond maar weer eens in de tent. De cabins zijn al volgeboekt. Het zijn krappe plaatsjes. Hopelijk dromen we niet hardop van alle meren die we hebben gezien.

Het dak van de TA

Het zit er aan te komen. De dag dat we naar Queenstown gaan of niet. Er zijn twee opties. Vanaf Cromwell naar Garston via de Nevis Valley. Allemaal over gravel met twee beklimmingen en in totaal 1600 hoogtemeters. Daar moeten we echt niet aan denken. We komen dan niet in Queenstown en gaan direct naar het zuiden. Het alternatief is Kaiwarau Gorge Trail. Een nieuw aangelegd fietspad vanaf Cromwell richting Queenstown. Helaas is deze pas in de zomer klaar. We mogen het zelf uitzoeken. Een mogelijkheid is een shuttle. Er zijn genoeg aanbiedingen vanuit Wanaka. Of we gaan langs een oude route over de Crown Ridge Summit. Deze wordt niet meer aanbevolen vanwege het drukke verkeer, maar wel te doen. We hebben wel erger mee gemaakt.

Het is het hoogste punt in de route van de Tour Aotearoa. Met recht de koninginnenrit en ook nog met een toepasselijke naam. We gaan maar liefst naar een hoogte van 1076 meter. En daar mogen we 40 km over doen. Gemiddeld valt dat wel mee, maar het profiel laat een exponentiële groei van het percentage zien richting de top. Dat maakt wel indruk en is dan ook al een paar dagen onderwerp van gesprek tussen de deelnemers aan de TA.

We gaan koud van start en de klim begint direct. De drukt gaat niet meer van de benen af. Het landschap is schitterend en de weg voert langs de Cardrona River door de vallei.

In Cardrona zelf staat een oud hotel. Tijd voor koffie en de nodige calorieën voor het laatste deel van de klim.

Als de Cardrona rivier is verdwenen (ergens moet deze toch beginnen) komen de percentages van boven de 10 procent aan de beurt. Het is hard werken naar de top. De beloning is er naar.

Het uitzicht boven is adembenemend. Een enorme vallei richting Arrowtown met een afdaling waar de remmen echt op de proef worden gesteld. Het is te steil om echt de fiets te laten gaan. Vooral om dat er door de bergwand geen zicht is hoe scherp de bochten zijn. Nog afgezien van het tegenliggende verkeer en de wind. Met achteropkomend verkeer hoeven we geen rekening te houden. Op wat motoren na kunnen die ons toch niet bijhouden.

Halverwege buigen we af naar Glencoe Road,  een gravelpad. Dat is de kortste route naar Arrowtown. Niet alleen in afstand maar ook in hoogte. Net zo steil als op het affalt stuiteren we downhillend naar beneden. Het lijkt wel old-school Gary Fisher mountainbiken zonder vering.

We missen het centrum van Arrowtown en dus ook de nodige calorieën. Voordat we het in de gaten hebben rijden we op de Wharehuanui Trail naar Queenstown. We zijn in de veronderstelling dat we over het asfalt lekker kunnen afdalen naar deze toeristenstad. Dat valt tegen.

Het is een mountainbikeroute met wat extra hoogtemeters. Moet je net een lege maag hebben en geen cola meer in de voorraad. Uitgepierd komen we aan in Queenstown. Wel met een tweetal records op zak voor deze reis. Het hoogste punt is bereikt en we hebben nog niet zoveel hoogtemeters gereden op een dag. Met recht een koninginnenrit.

Effe bijkomen

Het is tijd voor herstel. Na een paar dagen flink wat hoogtemeters is de regen een goede aanleiding om een dag rust te nemen. Vannacht komt het met bakken naar beneden. Wonderlijk genoeg schijnt om negen uur weer de zon. We tanken energie bij met een ontbijtbuffet. Daarna verkennen we  Queenstown, de duurste stad van New Zealand. En toeristenbestemming nr 1 op dit eiland.

We doen wat sightseeing in de plaatselijke Gardens. Vervolgens naar de baai, waar het wemelt van de toeristische activiteiten, zoals waterfietsen, kanoën of jetboating.

Het meest bijzondere zijn de haaiachtige vaartuigen die hard varend over het water stuiteren. Daar kan je alleen maar kotsmisselijk uit komen. We shoppen onze voorraden voor de komende dagen bij elkaar. Johan scoort een nieuw kussen. De vorige is lek en het noodkussen uit de bouwmarkt ligt niet lekker. Daarna terug naar de baai waar we gezellig lunchen met Mike en Cindy. 

We boeken een overtocht voor de ferry. De vroege boot zit al vol. Er is ook een mogelijkheid om met het historische stoomschip Earnslaw te gaan. Die gaat pas na de middag en is veel duurder dan de gewone Ferry. Wij kunnen morgen om elf uur naar Walter Peak, aan de overkant van Lake Wakatipu. Dat geeft ons de gelegenheid om nog een flink ontbijt te scoren. Morgen kunnen we weer aan de bak. Dan ligt er weer een gravelpad van 100 kilometer op ons te wachten en zien we of we voldoende zijn hersteld.

Von Hill

We kunnen rustig aan doen. Om elf uur vertrekt de ferry naar Walter Peak. We laden ons weer lekker vol bij het ontbijt buffet van het hotel. Hangen daarna de tassen aan de fietsen en gaan op weg. We checken in bij ‘Real NZ’ en ontvangen onze cruise passen. We mogen als eerste aan boord, moeten wel alle bagage eraf halen.

Op het achterschip zijn speciale haken waar de fietsen worden aan gehangen. De tassen passen tussen de fietsen. We gaan boven op het panoramadek zitten. Alle ingrediënten zijn aanwezig voor een prachtig uitzicht: zon, blauwe lucht, helder water en bergen.

We worden niet teleurgesteld. Het is een prachtige tocht. Na 25 minuten meren we aan bij Walter Peak. Een deel van de passagiers gaat aan wal voor sightseeing en lunch. Wij hangen de tassen weer aan de fietsen en gaan op pad. We hebben de GPS eigenlijk niet nodig. Er loopt maar één gravel weggetje, zonder afslagen, vanaf Walter Peak richting het achterland. Deze weg moeten we 100 km volgen tot Mossburn. Dat gaan we vandaag niet halen. Halverwege is een DOC camping bij de Mavora Lakes. Dat is ons doel voor vandaag. 

Wat een prachtige tocht hebben we! We fietsen over glooiend gravel. Klimmetjes en afdalingen wisselen elkaar af. Waar we ook kijken, we zien de mooiste vergezichten. We volgen de Von River en moeten weer door een paar fords heen. Gelukkig blijven de schoenen deze keer droog.

Halverwege beklimmen we de Von Hill. Dit is de laatste grote klim van onze tour. Hij stelt ons niet teleur. Over het gravel hebben we een klim waarbij het stijgingspercentage niet onder de 10% komt. Zwetend en krakend komen we boven. We feliciteren onszelf met een fles Cola en het mooie uitzicht. Daarna volgen we weer het gravel.

We hebben de weg grotendeels voor ons zelf. Af en toe blokkeert een scharrelkoe de doorgang. Er is een enkele auto die ons passeert, blijkbaar wonen er toch mensen in dit ogenschijnlijk verlaten gebied.

We komen tegen half zes de camping op rijden. Camping is een groot woord. Er is een droogtoilet en we hebben een picknicktafel. De waterkraan is afgesloten maar de buurfietsers- die ook net aankomen- drinken uit het meer. Wij hebben uit voorzorg allebei een extra bidon bij ons. De wind is komen opzetten en het wordt koud. We eten onze camping spaghetti, drinken nog een kop hete thee en gaan dan in de tent zitten om warm te blijven.

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2026 Trap voor trap

Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑

Translate »