Fietsen voorbij de horizon

Auteur: admin (Pagina 1 van 23)

Weer op pad

Na de Trans Am en Southern Tier hebben we nog meer de smaak te pakken van het lange afstand fietsen. Sinds we de film Lord of the Rings hebben gezien willen we naar Nieuw Zeeland om de prachtige natuur te beleven. Dat kan niet beter dan op de fiets. En nu gaat die wens in vervulling. Van begin februari tot begin april 2026 fietsen we in Nieuw Zeeland van Cape Reinga naar Bluff. Het idee is om deze tocht te volgen via Tour Aotearoa. De route loopt vanaf het noordelijkste punt op het North Island naar het zuidelijkste punt op het South Island. Een fietstocht die bedacht is door de gebroeders Kennett. In tegenstelling tot de vorige tochten zijn er veel onverharde wegen. Dat zal wel wennen zijn. En we gaan links rijden. Dat zal ook wel wennen zijn. De spullen zijn verzameld en staan klaar om ingepakt te worden. Nog een weekje en dan vliegen we ons nieuwe avontuur tegemoet. We zitten bijna twee dagen in een vliegtuig voor we in Nieuw Zeeland zijn. Dat went nooit.

We zijn op pad

De kop is er af. Ariane begint met een lekke band op de parkeerplaats van Cape Reinga. Ik repareer de band en we hangen de tassen aan de fiets. Met de fiets wandelen we naar de echte Cape met de beroemde wegwijzer en vuurtoren. Dit is het beginpunt van onze fietstocht Tour Aotearoa. Geen doop in de zee deze keer. De Tasman Sea en de Pacific ‘botsen’ hier tegen elkaar. Niet echt een goed idee om dan je fiets te dopen.

Deze keer gaan we op de foto met de wegwijzer. Aan het einde van de tocht, in Bluff, wacht de andere wegwijzer op ons.

Vanaf Cape Reinga fietsen we naar de camping. Het is wel even wennen om weer met volle bepakking te rijden. Op het asfalt gaat prima. De afdaling over een gravelweg naar de camping is uitdagend. De bandjes kunnen wel wat minder hard worden opgepompt. De camping is ‘primitive’, maar het uitzicht is fantastisch. Wat wil je nog meer dan uitzicht vanuit onze stoel op de oceaan? 

90 Mile Beach

De dag begint meteen vanaf de camping met een verschrikkelijke klim van bijna drie kilometer. We hobbelen over het gravelpad en zien op de gps indrukwekkende percentages verschijnen tussen de tien en dertien procent. Dan ben je wel warm als je bij de grote weg aan komt. Gelukkig hebben we dan asfalt onder de wielen.

De heuvels zijn echter niet verdwenen. We blijven klimmen- en dalen. En we hebben mooie vergezichten op de top van de heuvels. Na 20 kilometer slaan we af naar Te Paki Stream Road. Het wordt weer gravelen. Ineens houdt de weg op en gaat deze over in een waterstroom. Dat blijkt de route naar het strand te zijn.

We fietsen en lopen de nodige kilometers tot we bij 90 Mile Beach zijn. De stroom is beeldschoon. Met daarnaast de enorme Te Paki Sand Dunes. Dagjesmensen recreëren en sandboarden op het duin. Locale vissers scheuren met hun pick-ups door de stroom naar het strand.

Voordat highway 1 werd aangelegd kon je alleen bij Cape Reinga komen via het strand. Vandaar deze opgang. Wij volgen deze oude route en mogen ruim 80 km over het strand fietsen. Dat kan alleen bij laag water. Dus we moeten doortrappen, anders gaan we naar de haaien. Dat valt niet mee. Het strand heeft categorie z3: zacht zuigend zand. Uiteraard hebben we ook nog windkracht 4 tegen.

Het is wel bijzonder om met z’n twee een heel strand voor ons alleen te hebben. De zee is prachtig blauw en we zien een rots uit zee steken met een kloof er in. Op het strand ligt wat roadkill. Als je dat zo mag noemen.

We weten in ieder geval dat er haaien in de buurt zijn. Na 20 km op het strand ploeteren houden we het voor gezien. Bij The Bluff is een camping. Kunnen we nog genieten van de avondzon.

UV-index 12

Het is nog donker als we opstaan. Dat is niet zo erg, want we liggen vanwege de jetlag al vanaf twee uur wakker. We willen vroeg op pad want het is om 7.20 uur laagwater. Daarna kunnen we nog maar 4 uur fietsen tot het water te hoog staat. Vervolgens moeten we vijf uur wachten tot het strand met de fiets weer begaanbaar is.

Ik loop naar de kookspullen en zie tot mijn verrassing er vlak naast een hoop paardenvijgen liggen. Die lagen er gisterenavond nog niet. Nu had ik wel een takje vannacht horen breken, maar er scharrelde ook nog een hond rond de tent. Gelukkig zaten alle tassen dicht, anders was het honger lijden geworden. We hebben al een eland, bizon en wasbeer op bezoek gehad bij de tent, maar die scheten de boel niet onder. De dader staat 10 meter verderop met z’n hele gezin. Blijkbaar hebben zij net zo veel recht op de camping als wij.

Zoals gezegd zijn we vroeg op pad. Het is net licht en we rijden weer tegen de wind in over het strand. Om 10 uur maak ik de gebruikelijke foto voor de website, deze keer niet midden op de weg, maar veilig in het midden van het strand.

Het gaat iets makkelijker dan gisteren en rijden toch wel 1 à 2 km per uur harder dan gisteren. Nu reden we gisteren met slippers aan en vandaag met de fietsschoenen. Het is bewolkt. Dat komt goed uit. Gisteren had ik al flink met de zonnebrand gesmeerd, maar op de delen die ik niet had bereikt ziet het er rood uit. Wat wil je met UV-index 12! Dan zijn de wolkjes meer dan welkom. Ondertussen worden we echte zandkenners. Zoals de Inuit verschillende soorten sneeuw herkennen, zien wij nu waar we wel of niet moeten rijden. Te ver naar de duinen is te zacht, te ver naar de oceaan te nat en er tussen in is het soms hard, dan weer wasbordachtig of er ligt een zandduin waar omheen gemanoeuvreerd moet worden. 

Na dertig km is de puf er wel uit. De zon breekt door en de wind waait steeds harder. Tijd om dekking te zoeken voor de zon. De locale camping heeft nog cabins vrij en er is zowaar wifi. We kunnen koken in het gastenverblijf, annex receptie. Er groeit Aloe Vera. Ik snij er een stuk af en smeer de met UV geteisterde lichaamsdelen in met het vocht van de plant. Lekker verkoelend. Nu nog zorgen om niet in de loop van de middag al in slaap te vallen

Laatste stukje strand

We staan weer vroeg op want we willen bij zonsopkomst op het strand zijn. Wanneer we weer daglicht hebben rijden we richting het strand. Nagestaard door een koppel (wilde) paarden en een koppeltje kippen. Jammer om weg te gaan want het is een prachtige plek die ook nog eens heerlijk ruikt. Het wemelt er van het Nieuw Zeelands vlas (phormium tenax). Op zich niet zo’n mooie plant maar de bloemen die aan lange stelen zitten verspreiden een heerlijke honing geur. Veel van deze planten bij elkaar zorgen voor een lekker geurtje op de camping. Beter dan die van een paar gebruikte fietsbroeken en fietsshirts.

Op het strand is de wind verrassend minder sterk dan voorspeld. We schieten dan ook lekker op met wel 13 km/uur. Met dit tempo en smalle bandjes schrijf je geen records. Maar op dit zand vind ik het niet gek.

Het is zondagochtend en er zijn al de nodige auto’s het strand op gekomen. Met hengels en koelbox in aanslag wordt de opkomende vloed afgewacht. Ook zijn er mensen op zoek naar schelpen. Deze tuatua zijn erg populair. Gisteren in de camping keuken was een stel ze aan het koken. Wat kruiden en knoflook erbij. Smaakt een beetje zoals mosselen. 

We trappen lekker door, de koers is niet ingewikkeld. Toch zou ik zo een navigatiefoutje kunnen maken. We bevinden ons onder de evenaar dus de zon staat om 12 uur in het Noorden en niet in het Zuiden zoals ik gewend ben. Van een aardige collega heb ik eens een fietsbel-kompas (of kompas-fietsbel) gekregen. Deze geeft hardnekkig aan dat we naar het Noorden rijden terwijl het toch echt het Zuiden zou moeten zijn. Na wat geprakkiseer bedenk ik dat het flapje van mijn fietstas sluit met een magneet. Deze zal ook wel aardig sterk zijn want dicht is dicht. En jawel, als ik de tas van het stuur afhaal gaan we weer gewoon naar het Zuiden. 

Het is heerlijk weer, rond de 20 graden, wolken en een zonnetje. Sinds we op het strand rijden voel ik bijholtes eindelijk weer eens open gaan (zaten sinds de Kerst vol) en dat is fijn. De benen zijn ook al wat beter dan gisteren en dat is ook niet verkeerd. Bij Ahipara is het einde van de tocht langs de oceaan. We fietsen een leuk dorpje in en vinden de gewenste buurtsuper. We slaan nieuwe voorraden in. Daarna zoeken we de camping op. Deze is heerlijk luxe vergeleken met de vorige campings. Een grote kantine met hangbanken, een keuken vol met apparatuur, koelkasten, diepvries en servies. Onder een afdak kan je je maaltje lekker opeten. Buiten in ons stoeltje spotten we eerste camping vogeltjes.

Vanavond gaan we in de kantine naar de herhalingen van Olympische Spelen kijken. Ook wel weer bijzonder om met een verbrande neus naar wintersporten te kijken. Morgen gaan we landinwaarts.

Stijgings

Nieuw Zeeland is het land van de heuvels. Dat idee hebben we nog niet na drie dagen strand. Na vandaag weten we wel beter. We volgen de weg naar Broadwood. Op zich lekker geasfalteerd, maar de fiets doet raar. Eerst maar eens de banden oppompen. Die staan nog in de modus strandspanning. Een heuveltje is leuk tot 8%. Vanaf 10% begint het te kraken. Alleen vinden Nieuw Zeelanders het heel gewoon om wegen aan te leggen die 12-13% stijgen, met een uitschieter van 16%. Maar dan hebben ze het excuus dat het een gravelpad is. Al met al is onze conditie flink op de proef gesteld. Gisteren nog bijna geen hoogtemeters, vandaag doen we er ruim 1000. Tot Broadway op asfalt en daarna op gravel naar Rawene. Ondertussen is de natuur beeldschoon. Prachtige vergezichten over dalen en heuvels. Met begroeiing die we niet kennen, zoals Sphaeroptoris en Montbretia. Wat hier langs de weg groeit is thuis alleen in een plantenspeciaalzaak te vinden.

In Broadwood slaan we fourage in voor het tweede deel van de rit. We spreken twee fietsers uit NZ en UK die super licht bepakt de TA doen. Zij halen ons later in. Na Broadwood slaan we af, Runaruna Road op. Klimmen op gravel is al een uitdaging, dalen is dat ook. Het vooruitzicht op een schuiver met daarbij wat fietserseczeem houdt je scherp. Op het gravelpad van 22 km is het extreem rustig. Wel één vrachtwagen haalt ons in. Deze is op weg naar een houtwin gebied, dat we even later ook zien. De hele heuvel is gerooid. Dat doet pijn aan de ogen.

Na de laatste beklimming storten we ons in de afdaling. Deze komt uit bij de ferry die ons over Hokianga Harbour naar Rawene brengt. Na al dat geklim van vandaag zitten we toch weer op zeeniveau.

Groene muur

Vanuit Rawene volgen we de weg (State Hwy 12) langs Hoikianga Harbour. Vandaag komen we niet meer van deze weg af. Het wegdek golft weer op en neer en kronkelt door het landschap. Ik krijg ‘The Long And Winding Road’ van Paul McCartney niet meer uit mijn hoofd. Aan de ene kant de rivier op afstand en de andere kant een landelijk gebied met koeien en af en toe wat wilde kalkoenen. We schieten lekker op en houden in Omapere koffiestop met Cheesecake en Tirimasu gebak. We werden daar naar verwezen voor ‘beautiful coffee’.

In de kleine dorpjes is de sanitaire voorziening uitstekend. In elk dorp is een openbaar toilet en bij sommigen kan je zelfs douchen. Na de koffie komt een lange klim van een kilometer of vijf. De beschreven percentages vallen in het begin van de klim tegen. Daarna nemen ze gelukkig wat af.

We fietsen door Waipoua Forest. Een prachtig subtropisch oerwoud. Aan beide kanten van de weg staat een enorme muur van groene bomen en planten. Ondertussen gaan de krekels als gekken tekeer. We doen een dubbele klim over de Waipoua Forest Hills. Na de eerste klim dalen we af en komen bij Tane Mahuta (Lord of the Forest). Het is de grootste bekende levende kauri-boom van Nieuw-Zeeland (Agathis australis). Deze reus is naar schatting 2.000 jaar oud en is meer dan 51 meter hoog, met een omtrek van 13,8 meter, waardoor het een heilige plaats van groot cultureel belang is in de Māori-mythologie. We moeten dan ook onze schoenen schoonmaken en desinfecteren voordat we naar de boom kunnen lopen. Voor het eerst vandaag komen we groepen mensen tegen. Het is dan ook een toeristische attractie. Hierna volgt de tweede, korte klim en een fantastische afdaling van acht kilometer tussen de groene muren. 

Beneden in het dal is de camping. Volledig selfsupporting. We doen het geld in een enveloppe en zijn moederziel alleen. Het dreigt te gaan regenen. We zetten de tent maar op onder de carport. Wel leuk dat om ons heen wat schuwe Callipepla of Californische Kuifkwartels rondscharrelen. De borden waarschuwen ook voor Kiwi’s. Helaas komen die nog niet op ons af. Misschien vannacht om onze tassen leeg te vreten.

Trail Angel

We zijn weer vroeg op pad. Dat bevalt goed. Er is nog weinig wind en de zon zit nog achter de bomen. We beginnen na het verlaten van de camping met een flinke klim. Ik merk dat ik eindelijk weer een hele nacht door heb geslapen. Vrij makkelijk gaat het bergopwaarts. Eenmaal boven slaan we af naar een gravelpad.

Dit pad voert ons door het platteland. Het ziet er zeer verlaten uit maar je staat verbaasd hoeveel brievenbussen we nog langs de weg zien. Er wonen dus wel degelijk mensen. Veelvuldig worden we aangestaard door een kudde koeien. Voor hen zijn we de attractie van de dag.

We passeren een gehucht Donnely’s Crossing. Deze naam wekt de suggestie dat er ergens wel een pint of op zijn minst een kop koffie te verkrijgen is. Helaas, er staan een paar boerderijen bij elkaar en dat is het . Wel rijden we bijna ons avondeten aan. Een koppel wilde kalkoenen steekt de weg over op hun gemak. We zijn vol bepakt dus laten de natuur de natuur.
Bij de Trounson Kauri Park Campground nemen we een (sanitaire) stop en vullen de energie aan met Cola en müsli repen.

Dan gaan we verder door het platteland. De gravelweg is heerlijk rustig, we hebben prachtige vergezichten maar het schiet niet op. We moeten over vee roosters en door hekken. Dit soort hekken kennen wij niet, speciaal ontworpen voor fietsers met laaghangende tassen. Die kunnen er makkelijk door; wij niet met onze bepakking. Beetje een gedoe.

Het gaat harder waaien en de zon begint te branden. Het zweet stroomt. Tot onze verrassing komt boven op een heuvel een jongedame aanlopen met flessen koud water en een schaal met stukken watermeloen. Vanuit haar huis kijkt ze over het dal en ze heeft ons aan zien komen. Deze ‘trail angel’ heet Hannah. Haar broer Jesse komt ook even dag zeggen. Hij is aan het trainen op zijn MTB. Over twee weken komen de rijders van de prestatietocht Tour Aotearoa langs en dan wil Jesse een stuk met hen meerijden. Hannah heeft dan weer koud water en meloen klaar staan. Deze wel hele leuke onderbreking geeft nieuwe energie. We hobbelen het gravelpad uit en draaien na een paar kilometer Dargaville in. Dat is even wennen; druk verkeer. Alles rijdt links en we zien geen zebrapaden of verkeerslichten. We vinden een supermarkt en slaan de nodige voorraad in want de komende twee dagen zijn er geen winkels. Er gaan twee koude flesjes bier mee in het koeltasje. Aangekomen op de camping glijden die sissend naar binnen. Chips erbij voor het zout en de ‘carbs’. Ideaal herstel voedsel. Er komen meer fietsers binnen waarvan we er een paar kennen. Ook wel weer leuk.

Zo denkt een inwoner van Dargaville over zijn dorp.

Pouto Peninsula

We fietsen vandaag niet naar het einde van de wereld en bevinden ons ook niet in de middle of nowhere. Hoe verder we van Dargaville af komen hoe stiller het wordt. We rijden over de enige doorgaande weg op het Pouto Peninsula. Uiteindelijk komen we dan bij de haven van Pouto Point, waar we morgen de ferry nemen naar Helensville. Dit is de kortste route naar Auckland. Vanaf Dargaville kunnen we ook om Kaipara Harbour heen fietsen, maar dat is ruim 100 km langer. We zijn gewaarschuwd, na Dargaville zijn er geen voorzieningen meer tot aan Helensville. Volgepakt met eten en drinken gaan we op pad. Ons eten bestaat voornamelijk uit pasta met saus, rijst met een smaakje en brood met beleg (crunchy pindakaas, jam of cheddar kaas voor hamburgers). Voor nood altijd wat tortilla flappen onder in de tas. Tussendoor energierepen die we wegspoelen met cola. 

Voor het eerst rijden we 10 km op vlak asfalt. Met de wind uit het oosten schiet het lekker op. Tot onze verbazing zien we in Te Kopuru toch nog een minisupermarkt. We slaan wat extra cola en een navul verpakking Nescafé Gold in. Uiteraard ligt Te Kopuru op een heuvel. Er zullen nog elf serieuze beklimmingen volgen.

De laatste drie doen we over een gravelpad. Ik zet mijn banden wat zachter om wat minder te glijden. Niet zo een goed idee. Twee kilometer voordat we bij Pouto Point zijn  heb ik een stootlek. Het bandje is snel gefixt, maar de bandenspanning gaat weer omhoog. De hele route zien we alleen wat losse huizen en afgelegen boerderijen. Sommigen staan te koop (200 ha, 350 koeien). De verrassing is groot als aan het eind van de gravelweg een camping is. Het begint net te regenen. Nog beter is dat ze ook slaapzaaltjes beschikbaar hebben. Na ons komen nog acht fietsers aan. Met zes man in een hok brengen we de komende nacht door. De ontspanningsruimte is enorm. Het zal vanavond nog lang onrustig blijven (bier is niet verkrijgbaar). De andere camping gasten zitten ook allemaal in de kantine. De borrelhapjes worden doorgegeven (borrel helaas niet). Het is gezellig en we genieten van het mooie accent van de Kiwi’s. Officieel is het Engels maar ik denk dat King Charles er geen hout van verstaat. Het is waarschijnlijk alleen begrijpelijk voor de inwoners van Pouto Peninsula.

Kaipara Cruise

Het is eigenlijk geen rustdag, maar toch weer wel. De druk was de afgelopen dagen hoog. De boot moest gehaald worden. De eerst volgende boot gaat pas maandag. Dan hadden we beter 100 km kunnen omfietsen.

Nu kunnen we uitslapen, op ons gemak ontbijten en de spullen inpakken. Het is een ware uitdragerij in het bunkhouse. Overal staan fietsen, tassen en hangt fietskleding te drogen of te luchten. Er worden banden geplakt, remblokken verwisseld en kettingen gesmeerd. Ondertussen komen er steeds meer fietsers aan. Bijna allemaal op mountain- en gravelbikes. Met onze toerfietsen zijn we een uitzondering. Dat is toch nog beter dan een tiental e-mountainbikes.

De boot meert aan bij het strand. Vandaar moeten alle fietsen en de bagage aan boord naar het bovendek worden getild. Al met al komen er ruim veertig fietsen en fietsers aan boord. We varen pas om 15.00 uur weg. Dat heeft te maken met het opkomend tij, anders halen we de overkant niet. En het is toch 45 km varen.

Het is een gezellige boel aan boord. We worden voorzien van gratis koffie en met zoveel fietsers worden er veel ervaringen uitgewisseld. Een fietser heeft pech. Zijn Campagnolo shifter heeft het begeven en dat merk kennen ze niet in Nieuw Zeeland. Met één versnelling, alsof het een fixie is, gaat hij op weg naar Auckland. Hopelijk kan zijn versnelling daar gemaakt worden. Tussen de mangroves door komen we in Kaipara. Langs de kant staan aalscholvers. We dachten eerst dat het pinguïns waren, vanwege hun witte buik. 

Gelukkig is er in Kaipara een steiger waardoor het lossen van de fietsen snel gaat. Het is de hele dag bewolkt. We fietsen het dorp binnen en gaan naar ons motel. Wanneer we de sleutel in het slot steken barst het onweer los. Precies op tijd om verder van onze rustdag te genieten.

« Oudere berichten

© 2026 Trap voor trap

Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑

Translate »