
We ontbijten samen met Cindy en Mike (USA) in de eetkeuken van ons motel. Zij fietsen vandaag naar Auckland en zullen daar hun zoon ontmoeten. Deze werkt tijdelijk in NZ. De route wijst ons ook naar Auckland. We schieten lekker op want het is aardig vlak. Aan de huizen te zien valt het direct op dat dit deel van Nieuw Zeeland veel welvarender is dan het noorden. Ook het verkeer is drukker. We hebben met de ferry gisteren de region Northland verlaten en zijn nu in de region Auckland. We draaien linksrijdend een drukke rotonde op. Dat is toch even anders dan dat we gewend zijn en in volle concentratie op het verkeer, rijden we de afslag naar Helensville voorbij. Dit hebben we pas na een aantal kilometers in de gaten. We hadden Helensville willen aandoen om boodschappen te doen, want we zijn aardig door de voorraden heen. Gelukkig hebben we voor nood nog een verpakking tortilla’s bij ons. Daar kan pindakaas en jam op. Alleen echt bij nood, want eigenlijk smaakt dat nergens naar. Het levert wel energie op. Terugfietsen is een no go.

We trappen lekker door en doen de eerste twee klimmen (totaal komen er zeven vandaag). We passeren het gehuchtje Waimauku en tot onze verrassing staat daar een heuse ‘Bakery’ op de kruising. Daar is behalve allerlei broodlekkernijen ook koffie te verkrijgen en al snel zitten wij aan onze ‘second breakfast’. Daarna fietst het weer prima. We naderen Auckland gestaag. Onderweg komen we enkele fietsers tegen die we gisteren op de ferry hebben getroffen. Eveneens stuiten we op een anonieme ‘trail angel’ die koud water klaar heeft staan voor fietsers, zo aardig!

Vlak voor Auckland begeeft een van mijn achtertassen het. Half hangt hij te slingeren aan de drager. Gelukkig heeft Johan de juiste reserve schroeven en doppen bij zich en repareert de tas weer naar behoren.

Via het platteland rijden we ineens de voorsteden van Auckland in. Over een prima fietspad rijden we langs de snelweg richting het centrum. Auckland is erg uitgestrekt met vrijwel alleen laagbouw en veel water.

De stad telt 1,5 miljoen mensen. Het is zaterdag en een deel van de bevolking is zijn conditie aan het opbouwen. Het fietspad is druk met racefietsers en hardlopers. Alles groet elkaar, wat wel leuk over komt.

Onze eindbestemming van vandaag is Mount Eden – een slapende vulkaan die het hoogste natuurlijke punt van de stad is. En voor ons de laatste beklimming van de dag. Op zich is dit niet meer zo ver. Johan wil eigenlijk eerst nog langs een fietsenwinkel die min of meer aan de route ligt. Er ‘schuurt’ wat in zijn fiets en er zit speling in het achterwiel. Hij denkt slijtage van de wiellagers. Het rijdt nog wel OK maar niet verstandig om naar het einde van Nieuw Zeeland te rijden. De eigenaar van de fietsenwinkel is aardig en meedenkend, alleen de monteurs zijn het weekend vrij en vanaf maandag zijn ze er weer. We kunnen maandag om 9 uur als eerste worden geholpen. Mount Eden halen we niet meer.

We zoeken een hotel op en verblijven nu in het centrum. De kamer is klein, twee fietsen en acht fietstassen passen er maar net in.

Het stikt hier van de Aziatische eethuisjes, eten is geen probleem meer. Morgen mogen we de toerist uithangen.




















































