Trap voor trap

Fietsen voorbij de horizon

Pagina 2 van 23

Mount Eden is net te ver

We ontbijten samen met Cindy en Mike (USA) in de eetkeuken van ons motel. Zij fietsen vandaag naar Auckland en zullen daar hun zoon ontmoeten. Deze werkt tijdelijk in NZ. De route wijst ons ook naar Auckland. We schieten lekker op want het is aardig vlak. Aan de huizen te zien valt het direct op dat dit deel van Nieuw Zeeland veel welvarender is dan het noorden. Ook het verkeer is drukker. We hebben met de ferry gisteren de region Northland verlaten en zijn nu in de region Auckland. We draaien linksrijdend een drukke rotonde op. Dat is toch even anders dan dat we gewend zijn en in volle concentratie op het verkeer, rijden we de afslag naar Helensville voorbij. Dit hebben we pas na een aantal kilometers in de gaten. We hadden Helensville willen aandoen om boodschappen te doen, want we zijn aardig door de voorraden heen. Gelukkig hebben we voor nood nog een verpakking tortilla’s bij ons. Daar kan pindakaas en jam op. Alleen echt bij nood, want eigenlijk smaakt dat nergens naar. Het levert wel energie op. Terugfietsen is een no go.

We trappen lekker door en doen de eerste twee klimmen (totaal komen er zeven vandaag). We passeren het gehuchtje Waimauku en tot onze verrassing staat daar een heuse ‘Bakery’ op de kruising. Daar is behalve allerlei broodlekkernijen ook koffie te verkrijgen en al snel zitten wij aan onze ‘second breakfast’. Daarna fietst het weer prima. We naderen Auckland gestaag. Onderweg komen we enkele fietsers tegen die we gisteren op de ferry hebben getroffen. Eveneens stuiten we op een anonieme ‘trail angel’ die koud water klaar heeft staan voor fietsers, zo aardig!

Vlak voor Auckland begeeft een van mijn achtertassen het. Half hangt hij te slingeren aan de drager. Gelukkig heeft Johan de juiste reserve schroeven en doppen bij zich en repareert de tas weer naar behoren. 

Via het platteland rijden we ineens de voorsteden van Auckland in. Over een prima fietspad rijden we langs de snelweg richting het centrum. Auckland is erg uitgestrekt met vrijwel alleen laagbouw en veel water.

De stad telt 1,5 miljoen mensen. Het is zaterdag en een deel van de bevolking is zijn conditie aan het opbouwen. Het fietspad is druk met racefietsers en hardlopers. Alles groet elkaar, wat wel leuk over komt. 

Onze eindbestemming van vandaag is Mount Eden – een slapende vulkaan die het hoogste natuurlijke  punt van de stad is. En voor ons de laatste beklimming van de dag. Op zich is dit niet meer zo ver. Johan wil eigenlijk eerst nog langs een fietsenwinkel die min of meer aan de route ligt. Er ‘schuurt’ wat in zijn fiets en er zit speling in het achterwiel. Hij denkt slijtage van de wiellagers. Het rijdt nog wel OK maar niet verstandig om naar het einde van Nieuw Zeeland te rijden. De eigenaar van de fietsenwinkel is aardig en meedenkend, alleen de monteurs zijn het weekend vrij en vanaf maandag zijn ze er weer. We kunnen maandag om 9 uur als eerste worden geholpen. Mount Eden halen we niet meer.

We zoeken een hotel op en verblijven nu in het centrum. De kamer is klein, twee fietsen en acht fietstassen passen er maar net in. 

Het stikt hier van de Aziatische eethuisjes, eten is geen probleem meer. Morgen mogen we de toerist uithangen.

Hop on bus

De fiets dwingt ons tot een dagje rust in Auckland. Zoals ons zelf beloofd gaan we naar de Zoo. We nemen, na een stevig ontbijt in het hotel, de Hop on-hop off bus, die ons met een omweg, via Mount Eden, naar de dierentuin brengt. Het is een prachtige, ruim opgezette dierentuin met vijf aandachtsgebieden: Nieuw Zeeland, Australië, Azië, Afrika en Zuid-Amerika. Ik realiseer me dat Europa en Noord-Amerika hier niet interessant zijn.

We krijgen de kans om in een een donkere ruimte een kiwi te zien. Wat een grappig beest is dat! Jammer dat honden dat ook vinden. Die bijten de kiwi’s in de natuur dood, waardoor er nog weinig in het wild over zijn.

We brengen de hele middag in de dierentuin door en gaan daarna weer naar de halte van onze hop on bus. Na een half uur wachten toch maar eens een tijdschema van die bus opgezocht. Er valt weinig meer on te hoppen. De laatste  bus was al een kwartier voor onze komst vertrokken. Dat is lastig, want de Zoo ligt vijf kilometer buiten de stad. We zetten de pas er in. Als we bij een grote weg komen rijden er volop stadsbussen. Die brengt ons rechtstreeks naar het centrum. Zijn we ruim op tijd voor ons potje bier.

Reparaties

Om 9.00 uur gaat Cyco Bike Shop open. Kwart voor negen staan we al voor de deur en half tien is het euvel van mijn wiellagers verholpen. Prima service van een enthousiast team. Zaterdag was Mount Eden of Maungawhau zoals de berg eigenlijk heet nog te ver. Nu rijden we dwars door de stad naar het hoogste punt van Auckland. Wat een prachtig uitzicht hebben we vanaf dat punt. We zien nu pas hoe groot de stad is.

We dalen af en gaan richting het vliegveld. We willen wat overtollige spullen opslaan, want elke kilo te veel op de fiets moet over de heuvels worden gezeuld. In de buurt van het vliegveld is een opslagpunt van Bounce. Dus niet. Dan maar naar het vliegveld zelf. Opslag in de vorm van een locker is beschikbaar. De prijs is zo hoog dat de spullen het niet waard zijn. Als echte Jack Reachers gooien we de overbodige spullen in de vuilnisbak. Toch weer een kilo of drie lichter en de tassen zien er minder opgepropt uit. Vanaf het vliegveld is het aangenaam fietsen naar het oosten met de wind in de rug.

We doen een paar kilometer gravel over de Bridle Track in het Totara Park. Vandaar is het over een drukke autoweg nog bijna twintig kilometer naar Clevedon. Net als Mount Eden is Clevedon net te ver weg. Een paar minuten voor de dorpsgrens hoor ik een harde knal. Het zijn de twee bouten van Ariane’s zadelpen die breken. Het loopt af zonder lichamelijk letsel, maar fietsen zonder zadel is wel heel ongemakkelijk. Ik heb nog een bout de er in past, net een maat te dun, met een borgmoer blijft het zadel net zitten. Morgen staan we op de stoep bij een garage om een tweede bout te monteren. Over vijftig kilometer is er weer een bikeshop. Kijken of de service net zo goed is als de vorige. Het dorp heeft weinig faciliteiten. Gelukkig kunnen we ons tentje achter het scoutinggebouw opzetten en voor de hygiëne maken we gebruik van het openbare dorpstoilet. Al met al een dagje improvisaties.

Het zit mee

De garage gaat om acht uur open en wij staan op dat moment ook voor de deur. De monteur is een aardige vent, vindt een schroef en bout (iets te smal) die voor een noodoplossing prima is. Voordat we zelf wat hebben kunnen doen heeft hij mijn zadel vastgeschroefd. Met een ‘naou’ als reactie wat de reparatie heeft gekost, wuift hij ons weg.

We volgen de route naar het zuidoosten. Na een uurtje is de spits voorbij en passeert ons bijna niemand meer. Drie klimmen staan op het programma waarvan eentje pittig. Gelukkig houden de nieuwe schroeven mijn zadel op zijn plaats. Na 32 km bereiken we Coro, een mooie lookout over de baai. Vanaf daar draaien we de East coastal highway op. Op deze weg fietsen we heerlijk langs de kust en genieten van het prachtige uitzicht.

In Kaiaua treffen we de Zwitserse mede fietsers bij een restaurantje. Zij hebben daar net ontbeten – ze zijn alleen op en banaan vertrokken vandaag. Wij stoppen voor lunch. Op aanraden van de Zwitsers een bessen smoothy – die inderdaad heerlijk is- en een grote tosti. Gevuld gaan we weer verder richting de fietsenwinkel. Het is een klein winkeltje, de eigenaar van Shorebird Cycles kan gebeld worden. Deze komt binnen 5 minuten. Hij heeft niet de goede schroeven maar wel een nieuwe zadelpen. Dat wil zeggen, hij trekt er een uit een van de fietsen die hij te koop heeft staan. Gelukkig past deze. Johan ruilt het zadel om en we zijn weer klaar voor de reis. Voor 25 NZ dollar (12,5 euro) weer op weg!

Vanaf Kaiaua krijgen we de wind in de rug, altijd fijn. Met een vaart van 23 km/ uur schieten we lekker op. Eerst op de weg en vanaf Kopu (het blijft wennen die namen) over de Hauraki Rail Trail. De naam zegt het- we rijden over een voormalige spoorbaan. Deze Hauraki Rail Trail is een van de 23 ‘Great Rides’ in New Zealand. Deze is 160 gravelkilometers lang. 

Het is met name grasland voor schapen, koeien en Australische Purperkoet, waar we doorheen fietsen met regelmatig een ‘stationnetje’ waar je even kunt rusten. 

We hebben mazzel met het weer. In veel delen van NZ – noorder eiland- is veel regen gevallen en zijn er overstromingen.

Onderweg zien we zelfs een deels geblokkeerde weg door een modderstroom. Daar kunnen we makkelijk langs. Aan het eind van de dag kunnen we zelfs op een RV camping terecht. Dat hebben we wel eens anders meegemaakt. Zoals gezegd: het zit mee vandaag.

Manny

We rijden net Te Aroha uit of daar zit ineens Manny, de bidsprinkhaan, op mijn stuurtas. We zijn dan al een dik uur onderweg over de Hauraki Rail Trail en hebben ons second breakfast met blueberry muffin en kokos-aardbeien-slagroomgebak achter de kiezen. 

Rechts van ons houden we zicht op de bergen het Kaimai-Manaku Forest Park en links van ons zien we het vee lopen in de vallei. Langs de route staan vallen van TVDA. Zo beschermen ze inheemse diersoorten.

Ondertussen klemt Manny zich stevig vast op de tas en blijft zitten waar hij zit. Aan de achterkant van mijn tas, uit de wind. We buigen af naar Baker Road en hebben eindelijk weer asfalt onder de wielen. Dat is fijn, maar de wind is recht op de kop. Dat wordt buffelen. Al die tijd  maken we weinig hoogtemeters. Dat begint pas halverwege. Met de lunchpauze zijn we al over de helft. Well done! We parkeren naast een stroomhuisje en zetten ons aan de lunch. We hebben net de eerste hap genomen of de wind steekt op en de temperatuur daalt een graad of tien. Manny kruipt van schrik onder de rand van mijn tas. Het begint ook te regenen. Vlug onze jas aan en rijden maar weer. Misschien ontkomen we aan de bui.

Dat lukt, maar ondertussen zitten we ook in de heuvels. Het zijn allemaal Ozarkjes achter elkaar. Niet goed op een lege maag. Ik prop wat energierepen naar binnen en klok een halve fles cola achterover. Dan gaat het wel weer. Ondertussen komt Manny weer tevoorschijn en kruipt weer over mijn tas. In de afdaling drukt het beestje zich met zijn buik op het canvas. Ondanks snelheden van 50 km/uur laat hij niet los. We naderen het hoogste punt van vandaag: Te Miro ATB park.

Daarna is het nog 20 kilometer afdalen naar Cambridge. Manny hangt ondertussen aan mijn remhandel. Ik moet oppassen dat ik het beest niet fijn knijp. Al met al heeft de bidsprinkhaan wel zestig kilometer mee gelift.  Hij wordt steeds vrijpostiger en kruipt over mijn arm richting mijn oksel. We zijn bijna bij Cambridge. Voordat ik allerlei gekke capriolen moet uithalen schud ik Manny van mij af. Het is tijd voor hem om een nieuwe wereld te ontdekken.

Omrijden

Vandaag staat in het teken van omdenken en omrijden. Aan de route ligt de Timber Trail – een ‘must’ onder mountainbikers. De fietsers die wij tot nu toe hebben ontmoet, rijden op een mountainbike of gravelbike. Ze kijken twijfelend naar onze fietsen wanneer we het over de Timber Trail hebben. Geen vering en smalle banden. Er volgt een suggestie om onze bagage te laten vervoeren door een shuttle, dan zou het misschien kunnen. We zijn er echter al wel achter gekomen dat waarschuwingen, gegeven door de Kiwi’s, serieus genomen moeten worden.

Atma en Karen die voor ons rijden (op een gravelbike) laten weten dat ze de Timber Trail geskipt hebben. Foto is gemaakt door Atma. Na de heftige regenval ligt er een dikke laag modder en slib op de trail. Zij hebben een omweg genomen en zijn inmiddels weer op route.

Dat geeft de doorslag. We verlaten de route tijdelijk en  volgen de GPS route die Atma heeft gestuurd. Daarmee komt ook het bezoek aan Hobbiton te vervallen. De filmlocatie van Lord of the Rings is de komende tijd helemaal volgeboekt. Op zich een grappige story. De filmlocatie is aangelegd op land van boeren. Vooraf heeft Peter Jackson contracten moeten ondertekenen waarin stond aangegeven dat na de opnames van Lord of the Rings, het land weer in originele staat zou worden opgeleverd. Dat de films zo’n succes zouden worden was misschien niet verwacht. De serie van de Hobbit zou volgen. Voorwaarden veranderden en de filmlocatie bleef intact. Inmiddels zijn de tours in Hobbiton de belangrijkste toeristische attractie in Nieuw Zeeland. Het is in het hoogseizoen bijna continu volgeboekt. 

Gisteren en vandaag rijden we door de Hobbit heuvels. Hoe mooi dan ook, in de films moet wel een filter gebruikt zijn. Het is prachtig groen maar toch een tikkie anders. We schieten lekker op ondanks een flinke tegenwind.

We komen door Otorohanga waar we per toeval langs het Kiwi House rijden. Hun missie is, zoals we lezen, to protect, preserve en restore indigenous flora and fauna. We kopen een kaartje en brengen er een paar interessante en leuke uren door. Topper is toch de Kiwi die we zien rondscharrelen in zijn donkere onderkomen. Die beestjes zijn nu eenmaal ‘s nachts actief. Een kiwi legt in verhouding een enorm ei. Het kuiken is lange tijd een gewilde prooi van stoats / hermelijnen en possums/ buidelratten. Eenmaal een volwassen vogel, worden ze graag gepakt door loslopende honden. De beestjes kunnen zich niet verweren en niet weg vliegen. Vandaar dat we zoveel vallen onderweg zien voor kleine roofdieren.

Na de excursie willen de benen niet goed meer op gang komen. We hebben nog 20 km te gaan tot Te Kuiti. We gaan heuvel op, heuvel af en de wind waait nog lekker door. We hebben het aardig gehad als we het eindpunt van Atma’s koers bereiken. Die stopt bij het Waitomo Lodge Hotel. Helemaal prima. We boeken een kamer, drogen de tent op onze parkeerplaats en na een heerlijke douche kunnen de beentjes gestrekt.

Langs de spoorlijn

Vanuit Te Kuiti rijden we evenwijdig aan het spoor naar het zuiden. Naast ons stroomt ook nog de Mangokewa Stream. Helaas is de stroom tegengesteld van onze richting. Dat betekent klimmen. Dat we treinrails naast ons hebben maakte de wegenbouwers niet uit. De weg gaat op en neer. Meer op dan neer.

We kronkelen door een prachtig heuvellandschap  met bossen en weilanden. Overal zien we koeien en schapen. Af en toe dendert een vrachtauto met boomstammen langs. Nog voor dat we halverwege zijn bereiken we het hoogste punt van de dag.

We hebben een andere rivier naast ons. De Ongarue River stroomt gelukkig de goede kant op. En voor ons wordt het meer dalen dan stijgen, maar het zijn toch nog veel gemene klimmetjes die we tussen de afdalingen door hebben.

Al die tijd houden we de spoorbaan in het zicht. Al zien we er geen trein op rijden. Het wordt tijd dat ze er een fietspad van maken. Uitgepierd bereiken we Taumarunui (hoe spreek je dat uit op z’n Gronings?) Eerst maar een biertje er in, dat kan mooi in het tot kroeg omgebouwde station.

State Hwy 4

Atma en Karen onze reisgenoten naar Cape Reinga, rijden twee dagen voor ons uit. Vanaf Taumarunui gaat de route via Whakahoro naar The Bridge To Nowhere. De route is dramatisch. Zij hebben 3,5 uur door de modder gelopen over een afstand van 17 km. En zij hebben gravelbikes.

Dat is geen doen met onze trackingbikes. We kunnen over State Hwy 4 naar Raetihi. Daarna gaat het via de Waipuna Connector naar Pipiriki. Wat een namen toch, zelfs de tekstverwerker maakt er telkens wat anders van. Voor vandaag doen we SH 4. Gelukkig is het weekend en wat minder verkeer op de weg. Er mag 100 km/u worden gereden en dat wordt ook zeker gedaan. De vluchtstroken zijn van variabele breedte. Van een auto breed tot meestal 30 cm. Bij bruggen is er geen, alleen een reling. We kijken dan achter ons of er geen verkeer aan komt en sprinten dan de brug over. De vrachtwagens zijn hier wel heel imposant met 9 assen. Vanuit Taumarunui is het klimmen geblazen. We rijden langs Mount Ruapehu. Dit is de grootste actieve vulkaan van Nieuw Zeeland.

Halverwege de klim hebben we een stop in Owhango. Tot onze verrassing zijn er nog meer fietsers. We hebben ze al eerder gezien op de boot bij Pouto Point. Zij rijden een begeleide reis. De tassen worden vervoerd en elke nacht is een motel beschikbaar. Wel bijzonder dat de reisleiding geen idee heeft van de omstandigheden op de route naar Bridge To Nowhere. Na het zien van de foto, kiest de helft van de groep voor SH 4! Nieuw Zeelanders zijn gek op koffie met gebak. Elke dorp heeft wel een café. Deze keer een heerlijk brok fudge waar ik zelfs moeite mee heb. Zoveel suiker helpt wel bij het klimmen. Tegen het middaguur zijn we boven in Waimarino. Ik denk dat deze wel Big-registratie waardig is. Ik zal de top Tongariro Pass noemen. Naar het gelijknamige National Forest waar we door fietsen. We doen nog een stukje hoogvlakte en daarna zoeven we 17 km naar beneden. Hebben de auto’s ook minder kans om ons in te halen. 

We houden nog even halt bij een indrukwekkende spoorbrug en het punt waar de laatste nagel de rails van Noord naar Zuid aan elkaar heeft bevestigd, de zogenaamde Last Spike.

Lekker op tijd kunnen we kamp maken en relaxen onder de veranda. Vlak langs de State Hwy 4.

Whanganui River

We gaan naar Pipiriki. Wat een heerlijke naam. Vanaf Raetihi loopt er maar één weg naar deze plaats die aan de Whanganui River ligt. De weg heet toepasselijk Pipiriki Raetihi Road. Wat een heerlijke weg. Het uitzicht op de heuvels is wonderschoon. De gebruikelijke koeien en schapen grazen de heuvels af en staren ons nieuwsgierig aan. De vogels fluiten prachtig mooi. Op een papegaai na zien we ze niet. Er is nauwelijks verkeer en de weg gaat meer naar beneden dan omhoog.

Bij de afslag in Pipiriki is een openbare toiletruimte met een bank er voor. Ruimte zat voor onze ochtendbreak. Op een oud koloniaal huis en een halve kano na is er niet veel te zien.

De meeste activiteiten zullen wel bij de rivier plaats vinden. Daar komen de fietsers die over de Bridge To Nowhere zijn gegaan met de jetboot aan. We zien geen fietsers daar vandaan komen, alleen drie jongens die na ons uit Raetihi zijn vertrokken. Zij zien ons niet, te druk op hun telefoon kijkend naar de juiste route. Dat is niet moeilijk. Er gaat maar één weg naar Whanganui: de Whanganui River Road.

We rijden tussen de bergen door met rechts van ons de snel stromende rivier. Je zou kano’s of ander vertier verwachten. Niets van dat alles. De weg gaat weer op en neer. Soms rijden we bijna dezelfde hoogte van de rivier en even later is deze niet meer te zien omdat we van onze hoogte de rivier in de kloof niet meer kunnen zien. Het uitzicht blijft prachtig.

Af en toe passeren we een nederzetting. Dan hebben we het over Jerusalem en London. In Jerusalem staat een kerk, maar deze is gesloten voor bezoek. Het zijn in ieder geval geen wereldsteden. De route is sinds kort weer open. Door de vele regen zijn er wat aardverschuivingen geweest. De weg lag bedolven onder modder en stenen. Er liggen nog wat restanten. Vooral bij het afdalen is er wat risico om een rotsblok te raken. Soms is een deel van de weg verdwenen in de rivier. We worden dan via borden gewaarschuwd voor een ‘Washout’. 

Halverwege in Matahiwi is er opeens een Café. Wat een heerlijkheid met lekkere muffins en quiche. 

Bij de DOC Freedom Camping vinden we het wel genoeg. We staan langs de rivier. Maar de helling bij de rivier is te steil en te glad om te bereiken. Opfrissen wordt improviseren. Freedom is wel een heel ruim begrip. We staan er alleen, de enige latrine is gesloten en digitaal bereik ontbreekt. We horen alleen het ruisen van de Whanganui River.

Medisch bezoek

Toen ik vannacht even de tent uit ging heb ik met open mond naar de prachtige sterrenhemel staan kijken. Zo mooi zie je het zelden. Zo’n heldere lucht betekent vaak ook veel dauw dus een kleddernatte tent bij het opstaan. Eveneens is het afgekoeld naar zo’n 5 graden en er hangt mist over het dal.

Bibberend met bijna alle onze lagen kleding aan gaan we op pad. We volgen de Whanganui River nog steeds. De klimmetjes zorgen ervoor dat er al snel een jas uit kan en wanneer de zon erbij komt ploffen we uit de tweede jas en lange broek.

Vandaag een korte etappe maar hij is wel weer erg mooi. We willen een beetje op tijd in Whanganui zijn want we hebben om half vijf een afspraak in het ‘Springvale Medical  Center’. Gelukkig niet in verband met een kwaal of blessure. In het Springdale Medical Center werkt Ruben als huisarts. Hij is een vriend van vrienden van Ariane. Altijd leuk om in den verre iemand op te kunnen zoeken. We zijn op tijd op de camping, nemen een heerlijke douche, doen de was en halen boodschappen. We stappen daarna op de fiets – die onnatuurlijk licht fietst zonder bagage – en rijden richting het centrum naar de huisartsenpraktijk. Tot verbazing van Ruben en Johan blijken zij elkaar te kennen. Veertien jaar geleden hebben ze al eens samen gewerkt. Het is leuk om Ruben te ontmoeten en hebben een kijkje in zijn praktijk en de medische zorg. Dat een en ander verschilt met Nederland mag duidelijk zijn. We kunnen daar lang over praten maar er moet nog een spreekuur worden afgerond. De administratieve druk in NZ is nog hoger dan in NL. We nemen afscheid als echte toeristen – met een fotoshoot.

Terug op de camping is de was droog. We eten een burger in het restaurant van de camping, met een tapbiertje erbij. 

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2026 Trap voor trap

Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑

Translate »