
We fietsen vandaag niet naar het einde van de wereld en bevinden ons ook niet in de middle of nowhere. Hoe verder we van Dargaville af komen hoe stiller het wordt. We rijden over de enige doorgaande weg op het Pouto Peninsula. Uiteindelijk komen we dan bij de haven van Pouto Point, waar we morgen de ferry nemen naar Helensville. Dit is de kortste route naar Auckland. Vanaf Dargaville kunnen we ook om Kaipara Harbour heen fietsen, maar dat is ruim 100 km langer. We zijn gewaarschuwd, na Dargaville zijn er geen voorzieningen meer tot aan Helensville. Volgepakt met eten en drinken gaan we op pad. Ons eten bestaat voornamelijk uit pasta met saus, rijst met een smaakje en brood met beleg (crunchy pindakaas, jam of cheddar kaas voor hamburgers). Voor nood altijd wat tortilla flappen onder in de tas. Tussendoor energierepen die we wegspoelen met cola.

Voor het eerst rijden we 10 km op vlak asfalt. Met de wind uit het oosten schiet het lekker op. Tot onze verbazing zien we in Te Kopuru toch nog een minisupermarkt. We slaan wat extra cola en een navul verpakking Nescafé Gold in. Uiteraard ligt Te Kopuru op een heuvel. Er zullen nog elf serieuze beklimmingen volgen.

De laatste drie doen we over een gravelpad. Ik zet mijn banden wat zachter om wat minder te glijden. Niet zo een goed idee. Twee kilometer voordat we bij Pouto Point zijn heb ik een stootlek. Het bandje is snel gefixt, maar de bandenspanning gaat weer omhoog. De hele route zien we alleen wat losse huizen en afgelegen boerderijen. Sommigen staan te koop (200 ha, 350 koeien). De verrassing is groot als aan het eind van de gravelweg een camping is. Het begint net te regenen. Nog beter is dat ze ook slaapzaaltjes beschikbaar hebben. Na ons komen nog acht fietsers aan. Met zes man in een hok brengen we de komende nacht door. De ontspanningsruimte is enorm. Het zal vanavond nog lang onrustig blijven (bier is niet verkrijgbaar). De andere camping gasten zitten ook allemaal in de kantine. De borrelhapjes worden doorgegeven (borrel helaas niet). Het is gezellig en we genieten van het mooie accent van de Kiwi’s. Officieel is het Engels maar ik denk dat King Charles er geen hout van verstaat. Het is waarschijnlijk alleen begrijpelijk voor de inwoners van Pouto Peninsula.



Hallo Johan en Ariane,
Ik geniet echt van jullie verslag en de vele foto’s erbij. Ook de totaal andere flora en fauna. Zo te zien genieten jullie ook ondanks enkele minpuntjes zoals moeilijk begaanbaar zand en lekke banden. Groeten van Trix, ik blijf jullie volgen.