
Nog een Saddle te gaan. We kunnen eerst opwarmen op de West Bank Road. Dat is wel nodig na een koude nacht en inpakken met natte handen van de douw. De mist hangt nog in het dal bij vertrek.

We gravelen door het dal van de Maruia River. Als we eindelijk wat opgewarmd zijn is het al tijd voor koffie bij Springs Junction. Een kruising met een benzinepomp en een mobiele koffie-caravan. De koffie is goed en de chocoladechipkoek nog beter. We zijn voorlopig van het gravel af. Ik pomp de banden op tot standje ‘sealed roads’. Dat rijdt een stuk beter.

Na de koffie is het rechts af en direct bergop. Het begin is pittig maar daarna loopt de weg geleidelijk omhoog naar bijna 600 meter. Eigenlijk valt de klim naar Ruha Saddle mee. Nog een geluk dat de route niet de andere kant op gaat. Daar ligt de Lewis Pass en die is ruim 1100 meter hoog.

Op het noorder eiland kwamen we een mountainbiker tegen die zei dat de heuvels op het zuider eiland minder steil zijn. We hebben nog wel gemene stukken van meer dan 10 %, maar ik heb de indruk dat het toch wat makkelijker klimt dan de eerste weken. Kan ook aan onze getraindheid liggen.

Vanaf de top van Rahu Saddle mogen we afdalen. En wat voor een afdaling. Ruim 30 km downhill met af en toe een verhoging in het wegdek. Er moet een extra jas en broek aan tegen de kou, maar dat mag de pret niet drukken. We komen aan in Reefton, een oud mijnwerkersstadje. Het heeft de uitstraling van het oude Wilde Westen. Het ziet er gezellig uit.

We bezoeken de fietsenmaker voor een nieuwe stuurspiegel. Ariane’s fiets viel om van de standaard, waarbij haar spiegel brak. Helaas heeft hij geen stuurspiegel. Morgen maar proberen in Greymouth. Na de lange afdaling zijn de beentjes nog goed. We kunnen nog wel door tot Ikamatua. Daar wacht een oud hotelletje op ons. We drogen de tent en hebben een genoeglijke avond met Paul en Mitch, twee motorcrossers die door New Zealand toeren. Zij doen de Saddles ook. Hebben alleen wat meer pk’s.



Geef een reactie