
We zijn weer vroeg op pad. Dat bevalt goed. Er is nog weinig wind en de zon zit nog achter de bomen. We beginnen na het verlaten van de camping met een flinke klim. Ik merk dat ik eindelijk weer een hele nacht door heb geslapen. Vrij makkelijk gaat het bergopwaarts. Eenmaal boven slaan we af naar een gravelpad.
Dit pad voert ons door het platteland. Het ziet er zeer verlaten uit maar je staat verbaasd hoeveel brievenbussen we nog langs de weg zien. Er wonen dus wel degelijk mensen. Veelvuldig worden we aangestaard door een kudde koeien. Voor hen zijn we de attractie van de dag.

We passeren een gehucht Donnely’s Crossing. Deze naam wekt de suggestie dat er ergens wel een pint of op zijn minst een kop koffie te verkrijgen is. Helaas, er staan een paar boerderijen bij elkaar en dat is het . Wel rijden we bijna ons avondeten aan. Een koppel wilde kalkoenen steekt de weg over op hun gemak. We zijn vol bepakt dus laten de natuur de natuur.
Bij de Trounson Kauri Park Campground nemen we een (sanitaire) stop en vullen de energie aan met Cola en müsli repen.

Dan gaan we verder door het platteland. De gravelweg is heerlijk rustig, we hebben prachtige vergezichten maar het schiet niet op. We moeten over vee roosters en door hekken. Dit soort hekken kennen wij niet, speciaal ontworpen voor fietsers met laaghangende tassen. Die kunnen er makkelijk door; wij niet met onze bepakking. Beetje een gedoe.

Het gaat harder waaien en de zon begint te branden. Het zweet stroomt. Tot onze verrassing komt boven op een heuvel een jongedame aanlopen met flessen koud water en een schaal met stukken watermeloen. Vanuit haar huis kijkt ze over het dal en ze heeft ons aan zien komen. Deze ‘trail angel’ heet Hannah. Haar broer Jesse komt ook even dag zeggen. Hij is aan het trainen op zijn MTB. Over twee weken komen de rijders van de prestatietocht Tour Aotearoa langs en dan wil Jesse een stuk met hen meerijden. Hannah heeft dan weer koud water en meloen klaar staan. Deze wel hele leuke onderbreking geeft nieuwe energie. We hobbelen het gravelpad uit en draaien na een paar kilometer Dargaville in. Dat is even wennen; druk verkeer. Alles rijdt links en we zien geen zebrapaden of verkeerslichten. We vinden een supermarkt en slaan de nodige voorraad in want de komende twee dagen zijn er geen winkels. Er gaan twee koude flesjes bier mee in het koeltasje. Aangekomen op de camping glijden die sissend naar binnen. Chips erbij voor het zout en de ‘carbs’. Ideaal herstel voedsel. Er komen meer fietsers binnen waarvan we er een paar kennen. Ook wel weer leuk.

Zo denkt een inwoner van Dargaville over zijn dorp.



Geef een reactie