
De regen klettert op het dak wanneer de wekker gaat. We weten dat het blijft regenen tot in de middag. De bui drijft langzaam naar het noorden. Hoe eerder we starten hoe sneller we onder de regen door zijn. In theorie klopt het wel, alleen kleurt de hele westkust bijna blauw, rood en geel op de regenradar. We ontbijten lang en zien wel wanneer we vertrekken. Tot onze verrassing is het rond negen uur droog. We haken de tassen aan de fiets en gaan op pad. De fietsomstandigheden zijn verder prima. Alleen maar asfalt en een weg waar we al drie dagen op rijden. De route is niet moeilijk en we gaan meer meters naar beneden dan omhoog. We gaan richting de kust. Het is een leeg gebied qua bedrijvigheid. Langs de weg staat een bord dat de eerstvolgende 120 km geen benzine verkrijgbaar is. We zoeven over het asfalt, passeren de brug van de Fox River en dan gaat de regen los. Er is nauwelijks wind tussen de bomen en het komt recht naar beneden. Ook met de regenpakken aan zijn we doorweekt. Doortrappen houdt ons warm. Ondertussen komt het camperverkeer op gang en ook daarvan krijgen we de volle laag aan water over ons heen. Het zicht is waardeloos, vooral met een bril op, en we zijn blij met onze flashlights achter op de fiets.
Er is één stop onderweg na 45 km bij Bruce Bay. Meestal stoppen we veel vaker maar in dit hondenweer worden we alleen maar koud. Doorfietsen dus. Alleen voor de verplichte tien uur foto wordt een uitzondering gemaakt. We verheugen ons op koffie met veel toegevoegde suikers. En natuurlijk op een ruimte waar we even droog en warm kunnen zitten en bijkomen. We naderen na flink doortrappen de kust.

Er liggen enorme rotsblokken langs de kant van de weg, waar de golven van de Tasmanzee over heen slaan. Aan het einde van het rechte stuk doemt de koffietent op en aan de andere kant van de weg is een openbaar toilet. Koffietent is wat overdreven. Er staat een aanhangwagen met een luifel.

Troostelozer kan het niet worden. De koffie en muffins zijn goed, maar de enige mogelijkheid voor ons en een tiental fietsers die na ons komen is schuilen onder de luifel. We proppen de muffin naar binnen, gieten de koffie achterover en doen een plas. Daarna fietsen we meteen weer door. Stilstaan betekent koud worden. We rijden in een ruk door naar onze lodge. Ondertussen passeren we de dame die eerste ligt in de TA challenge. Het tempo zit er echt goed in. Onze theorie van de ochtend klopt. Als we aankomen bij de lodge bij Lake Paringa stopt de regen. We wringen ons uit, hangen de kleding te drogen en hebben de hele middag voor ons zelf. Tevreden over een nieuw snelheidsrecord en met de wetenschap dat morgen de zon weer schijnt.



Nou, dat is echt vrijdag de dertiende met al die regen.
Gelukkig zijn jullie niet van suiker. Ik geniet nog altijd van jullie verslag met de foto’s, niet dagelijks maar steeds een hapje van een paar dagen die ik dan in de verkeerde volgorde lees.
Fijne tijd verder.